نبرد ایران وهند ” کرنال “

نبرد کرنال
درباره ی نبردهای ایران وهند شاید کمتر شنیده باشید .اما شاید در نگاه اول دو الماس فوق العاده کوه نور ودریای نور به ذهنتون برسد.بله این نبردها گاهی با پیروزی ایرانی ها وگاهی هم هندی ها همراه بود.اما شاید در مورد تاریخچه یآن کمتر شنیده باشید.چگونگی این نبردها ورخداد مابین دو کشور ،با ما همراه باشید..به نوشته میرزا مهدی منشی و وقایع نگار نادرشاه که «لکهارت» مولف تاریخ این شاه ایران زمین و مرد نیرومند شرق مطالب او را هم سند تالیف خود قرارداده است نبرد کرنال Karnal میان ارتش های دو امپراتوری ایران وهندوستان از پانزدهم ذیحجه (مصادف با ۲۴ فوریه ۱۷۳۹) آغاز شده بود. محل صف آرایی دو ارتش، دشت مجاور شهر کرنال (امروزه شهری ۲۲۰ هزار نفری) واقع در ایالت هاریانا و ۲۰ فرسنگی (۱۲۰ کیلومتری) شمال دهلی بود. محمدشاه امپراتورگورکانی (تیموری مغول تبار)هندوستان شخصادرصحنه نبرد حضور داشت. خان دوران، سعادت خان و نظام الملک از فرماندهان نیروهای نظامی او و علیخان کیانی و احمدخان درّانی دو تن از ژنرالهای نادرشاه در نبرد کرنال بودند. به نظر مورخان نظامی معاصر، این نبرد را که بیش از یک روز و چند ساعت طول نکشیدنبوغ نظامی نادر برنده شد و تاکیک های او و ازجمله دوانیدن شترهای حامل تنورهای سفری شعله ور به سوی ستون های هندی فیل جنگی. بعلاوه،نادر در این نبرد از توپهای سبک قابل حمل بر پشت شتر معروف به “زنبورک” استفاده کرد که جا به جایی آنهاسریع و آسان بود. شمار تلفات هندیان را در این جنگ؛ ده تا سی هزار تن نوشته اند. تلفات ارتش ایران به دو هزار نفر هم نرسید.بامداد هفدهم ذیحجه (۲۶ فوریه) محمدشاه به دیدار نادر شتافت و تاج سلطنت هند را به او تقدیم کرد و کناره گیری و تسلیم شدن خودرا اعلام داشت.بااینکه به نوروز ایرانیان ۲۴ روز مانده بود، نادرشاه تصمیم گرفت که در این روز ملی و سعد وارد دهلی شود و تا آن روز در اردوگاهش،خارج از شهر دهلی بسر برد.علت لشکرکشی نادربه هندوستان،با اینکه قبلا ایالات غربی از جمله پنجاب داوطلبانه به قلمرو نادر پیوسته بودندومناطق شمال غربی دره سند (نواحی پیشاور و راولیندی و …) بخشی از ایران خاوری را تشکیل می دادند، این بود که شورشیان قندهاربه قلمرو هندوستان فرار کرده بودند و امپراتور این کشور حاضر به استرداد آنان نبود. نادر قبلا این شورشیان را سرکوب و قلعه آنان درقندهار را ویران و در آنجا شهر تازه ای ساخته بود. نادر هنگامی به هندوستان لشکر کشیده بود که محمدشاه گرفتار فسادونفاق داخلی و سرکشی برخی از راجه ها بود و انگلیسی ها مترصد افزایش ضعف داخلی جهت بسط نفوذ خوددر آن شبه قاره.نادرشاه قبل از بازگشت از دهلی (که هفته اول ماه مه آن سال صورت گرفت) محمدشاه رادرسلطنت هندوستان ابقاء و به مناطق غرب رود سند و انتقال تخت طاووس و کوه نور به ایران بسنده کرد.زیان عمومی حمله نظامی نادر به هندوستان این بود که امپراتور این کشور بیش از پیش تضعیف و راه بر تصرف تدریجی شبه قاره برانگلیسی ها که قبلا تحت نام کمپانی هند شرقی و تجارت قدم به بنگال گذارده بودند هموار شد و …مورخان مشرق زمین و روس ابراز نظر کرده اند که اگر نادر بخشی از نیروی نظامی خودرا در هند باقی گذارده و یا از ابقاء محمدشاه خودداری کرده بود؛ انگلیسی هاقادر به تصرف هندوستان و از آنجا دست اندازی به ایران خاوری (افغانستان) و اعمال نفوذ در ایران نمی شدند و تاریخ مشرق زمین مسیردیگری را می پیمود.این گوشه ای از سرگذشت این نبردهای تاریخی مابین قدرت های خاورشرق بود.

«
»

بدون نظر (اولین نظر را وارد کنید)